Ocharme Yasmine
Een veelgehoord geweeklaag dezer dagen op blogs, twitter, facebook et al.
Echter, als je even logisch nadenkt, is het helemaal niet zo erg voor Yasmine zelf. Zij is er vanaf, zij heeft de ‘miserie’ achter zich gelaten door voor de meest gemakkelijke, en tegelijk ook meest egoïstische, oplossing te kiezen: zelfmoord.
De eerste die het hier nodig vindt om haar beslissing te verdedigen, denk even na over dit: als ze zogenaamd heel diep in de put zat en zogezegd niets meer had om voor te leven…dat kind van haar was blijkbaar niet belangrijk genoeg om de wil te vinden om door te bijten. Nice.
Nee, ik blijf er bij. Zelfmoord is een laffe daad. De miserie van de zelfmoordenaar is voorbij, de lange lijdensweg van de nabestaanden kan beginnen.








November 20, 2009 - 4:43 pm
Niet van verdedigen ofzo, maar ik denk dat wij als psychologisch (min of meer) gezonde personen ons niks kunnen voorstellen bij de gedachtengang bij fataal depressieve mensen.
Ik zie en versta wel welk punt je wil maken, maar dat is dan ook omdat ik door diezelfde ogen kijk. Ik heb een zelfdoding meegemaakt op kot, en het enige wat het me geleerd heeft, is dat ik nooit ook maar dicht stond bij het begrijpen van mijn kotgenoot/vriend. Hoewel ik steeds dacht hem wel te begrijpen…
November 22, 2009 - 12:05 pm
Ik heb in mijne jonge leventje ooit ook op dat randje gestaan, dus ik kan het érgens wel begrijpen wat je ertoe zou drijven. Maar zoals gezegd, als je kind hebt snap ik niet dat je het effectief doet.